‘‘Kunst is emotie, emotie is wat het is.’’ Dat korte motto geeft een krachtige samenvatting van het werk en leven van de Rotterdamse kunstenares Sylvia Hennequin (27 februari 1969- 4 mei 2017).


Hoewel ze een heel breed scala aan uitingsvormen vond, werd Sylvia bovenal bekend als beeldend kunstenaar. Als maker van mixed-media werken exposeerde ze op verschillende locaties in Rotterdam, Amsterdam, Denemarken, België, maar met name en jarenlang in Chelsea, New York. Naast verf verwerkte ze foto’s en fysieke materialen van allerlei oorsprong in haar schilderijen. Bij de vervaardiging gebruikte ze vele technieken door elkaar, vaak ook digitale technieken. Veel van haar werk is vol reliëf, en het is soms zelfs sculpturaal te noemen. Ze werkte vaak jarenlang door aan werken, waarbij ze steeds nieuwe lagen toevoegde of eerdere lagen aanvulde, veranderde of soms ook vernietigde. Daarnaast maakte ze tekeningen, vaak in een snel en heftig proces, en vele foto’s. De foto’s gebruikte ze vervolgens weer in digitale kunstwerken, die in de laatste jaren een steeds belangrijkere plek in het werk innamen.

Naast haar beeldende kunst uitte Sylvia zich in vele andere kunstvormen. Ze schreef gedichten en teksten, vaak scherp en meedogenloos, soms duister. ‘ Het moet eruit’ , zei ze hierover. Maar ook schreef ze kinderverhalen, bijvoorbeeld over ‘ Roos’ , een heel ondeugend kind. Ze maakte een prentenboek op rijm, getiteld ‘Vogeltje vreemd’. Het gaat over een vogeltje dat er niet bij mag horen en zich eenzaam voelt. Maar juist door die eenzaamheid vergaart het kracht en groeit het. Het is een verhaal voor kinderen én volwassenen. Sylvia ontwierp ‘Artees’ voor Black Widow Rotterdam. Het zijn handbeschilderde ‘evolutiebevorderende power feministische’ T-shirts. Ze werkte als beeldend therapeut en ze hield zich bezig met muziek.


Sylvia volgde verschillende opleidingen: kort of lang, waarbij ze deze wel of niet voltooide. Ze bezocht de Academie voor Beeldende Kunsten Rotterdam, Beeldend Vormen Amsterdam, Beeldende Creatieve Therapie Amersfoort, en Mode&Kleding in Rotterdam, (alsmede Psychologie en verpleegkunde). Bij al deze opleidingen had ze een opstelling van ‘ageren tegen...’. Ze vond dat kunst van binnenuit komt en zich niet hoeft te voegen en te vormen naar de geldende normen over ‘kunst’ in cultuur en maatschappij in een bepaalde tijd. Precies die normen werden op de kunstopleidingen gedoceerd. Kunst gaat volgens Sylvia juist over het losmaken van alle waarden en normen. Het is het losmaken van wat wordt aangeleerd over kunst. Het is je ontdoen van het juk om te moeten voldoen aan een beeld van wat een ‘kunstenaar’ is, en van wat ‘goed’ is, of ‘slecht’. Niemand schrijft de ‘ Kunst’ regels voor. “Niemand schrijft regels voor aan wie zich moeten uiten om niet gek te worden, om te overleven!” Een ‘hardcore overlevings-autodidactische autonome outsider emotionele kunstenaar’ is het te bereiken ideaal.

Een diepe gezondheidscrisis zorgde ervoor dat ze zich vanaf 2011 steeds vaker uit de openbaarheid terugtrok en in stilte werkte, Haar ervaringen in deze laatste jaren maakten een onuitwisbare indruk op haar werk. Zichtbaar zijn de verwerking van grote verliezen, het proces van overleven, van een continu trachten in balans te blijven. Voelbaar is een continu streven om een uitdaging te vinden in ogenschijnlijk uitzichtloze situaties. Uit de crises en dus uit nood werd een nog grotere zoektocht naar authenticiteit, puurheid, directheid, diepte en onafhankelijkheid geboren. Ze vond meer dan ooit tevoren een kracht om zich los te maken van een ‘voorgestelde werkelijkheid’. Ze kon zich ontdoen van ‘een aangenomen waarheid over de wereld en de mensheid’. Het leidde tot inzichten over de kracht van de geest op de materiële werkelijkheid.


Wat volgde was een zoektocht door de onbewuste en donkere regionen van de psyche. In haar eigen woorden: “een confrontatie met het licht en de duisternis van de ziel. Er is geen weg meer terug, gemaakte keuzes en onverwachte gebeurtenissen nemen geen keer, maar kunnen wel ingezet worden als nieuwe vormen: met oerbeelden, kracht, potentie, het verlangen naar een diepe integratie van vrouwelijke en mannelijke aspecten, van beide hersenhelften, integratie van tegengestelde emoties en energieën. Een ontladen van, en een plek geven aan duistere emoties en grote frustraties, als overlevingstechniek op zowel geestelijk als lichamelijk niveau. Puttend uit ons interne en collectieve oerbestaan.”

“Dat wat zich schuilhoudt in de duisternis, lelijk, eng, beangstigend, confronterend, heftig. De woede, angst, destructie, er is geen andere weg dan de confrontatie aangaan, want binnen de duisternis ligt de ongebreidelde energie, gezondheid, het goud, de schatten van het bestaan. De momenten van geluk worden intenser, zijn puurder en van ongekende schoonheid. Schoonheid van de buitenkant en van de binnenkant. Oppervlakkigheid ontstijgend. Er bestaat geen mooi of lelijk, er is geen goed of slecht."


Artikel gepubliceerd in Rotterdam ‘Vandaag & Morgen’

Geschreven door Rinus Vuik

Na een lange strijd tegen een ongeneeslijke ziekte van meer dan 5 jaar is op donderdag 4 mei 2017 de internationaal bekende Rotterdamse kunstenaar Sylvia Hennequin (27-02-1969 Mbabane-Swaziland) overleden.

Het werk van deze kunstenaar kenmerkte zich door zeer expressief werk waarin haar diepste gevoelens, van chaos naar orde, van wanhoop naar hoop, van zwakte naar kracht, van onthechting naar gehechtheid, tot uiting werd gebracht.

Voor Sylvia bestond geen goed of slecht, ook geen mooi of lelijk, maar was altijd op zoek naar de onbewuste en donkere aspecten van de psyche, haar psyche, en die bleek heel, heel sterk en veerkrachtig.

Sylvia maakte gebruik van verschillende technieken, van macrame, foto’s die ze bewerkte om een andere impact te geraken, maar ook muziek en dans werden in sommige projecten opgenomen

Haar grote internationale doorbraak was in 2006, 37 jr oud, toen ze in de vooraanstaande en prestigieuze galerie ‘Monkdogz Urban Art’ voor de eerste keer haar werk presenteerde.

Dat werd in dien mate gewaardeerd dat nog vele malen volgden, en in 2008 werd ze beschouwd als de meest vooraanstaande kunstenaar die er presenteerde, deze keer met haar project ‘Darwinian Dreams’

Tijdens het jarenlang durend project ‘Sylvia’, in samenwerking met fotograaf Caspari (de Geus), werd er bij Sylvia kanker geconstateerd, en nog voordat het project was voltooid, haar borsten geamputeerd. Deze afschuwelijke ervaring weerhield haar echter niet om het project te voltooien. Op 20 mei 2013 werd in het voormalig gebouw ‘Palace’ in de Zomerhofstraat dit indrukwekkend staaltje van kunst, bestaande uit confronterende foto’s van de hand van Caspari en door Sylvia bewerkte foto’s, tentoongesteld. Voor slechts één dag, maar zij die het hebben gezien, waren diep onder de indruk. Sommigen ook geschokt, dit vanwege sommige, inderdaad zeer confronterende beelden.Sylvia kon hierom glimlachen, maar ook met dit laatste project van haar bleef ze bij haar beleving en het maken van kunst, zoals zij wilde, niet om anderen te plezieren.Juist daarom ontwikkelde ze in haar werk de expressie die zij wilde overbregen, het blootleggen van de psyche, en dit met een eigen, zeer persoonlijke signatuur.

Sylvia Hennequin, een krachtige, dappere, vechtlustige vrouw had in haar leven maar één passie, die ze nooit verzaakte, en tot haar dood trouw bleef: Kunst!

Vanwege haar zeer wankele gezondheid, trok ze zich terug uit de woelige kunstscene van Rotterdam, en leefde samen met haar dochter een teruggetrokken leven.

Maar nooit teruggetrokken van de kunst, moest ze het hebben van goede momenten,en dan toonde ze een veerkracht die van haar de Krachtvrouw maakte die ze was.


De ongelijke strijd die ze heeft moeten voeren heeft ze niet verloren, maar jarenlang overwonnen, om op 4 mei 2017, slechts 48 jr oud te mogen rusten in haar laatste slaap.

Sylvia Hennequin was niet alleen een Krachtvrouw, maar ook een Prachtvrouw! Kon zich ook in woorden prachtig uiten, gezien onderstaand citaat van haar:
Ik voel heel sterk een innerlijke drijfveer om de collectieve ‘Moeder’wond, onze afscheiding van het vrouwelijke, de diepe primitieve wond in ons onderbewuste bewust te maken en mee te werken aan de transformatie ervan, zodat we weer met respect met Moeder Aarde omgaan, met respect voor elk levend wezen, met respect voor de ‘vrouwelijke waarden’ dat zich uit in onze omgang met de natuur, opvoeding en onderwijs, de gezondheidszorg etc. We leven in een duale wereld waarin balans en evenwicht noodzakelijk zijn om onszelf een ‘totaal’ wezen te voelen, een vrij mens, een mens met vrouwelijke en mannelijke eigenschappen of we nu man of vrouw zijn. Dit is een drijfveer zowel in mijn kunst als in de beeldende therapie. In onze wereld worden vrouwen, het ‘vrouwelijke’ via o.a. de media vaak nog belicht als slachtoffer. Je zou kunnen zeggen dat er (nog steeds) sprake is van een collectief bewustzijn van een achterstandspositie, ‘slachtofferschap’ bij vrouwen. Vooral in de hedendaagse samenleving waarin verschillende culturen en geloven vertegenwoordigd zijn zie ik dat

de positie van vrouwen belicht wordt vanuit een zeer negatief kader. Mijn missie en mijn geloof is dat als we het slachtofferschap’ willen transformeren onze beelden getransformeerd moeten worden, er meer en meer positieve, inspirerende en vooral krachtige ‘vrouwelijke’ beelden in onze wereld moeten worden belicht.

Beelden van vrouwelijke kracht waarmee zowel vrouwen als mannen zich kunnen identificeren. Beelden waarmee onze kinderen opgevoed worden om op te groeien als ‘heel’ mens en dit te blijven.

Het woord ‘kracht’ heeft voor ieder mens een eigen en unieke betekenis. Het gaat er om dat wij onze innerlijke kracht, de drijfveer van ons bestaan, weer gaan ervaren, en het unieke aspect ervan gaan koesteren.

Doordat vrouwen zichzelf anders gaan zien vindt er transformatie plaats op veel groter gebied dan alleen persoonlijk. Mannen zullen vrouwen anders gaan zien, mannen zullen zichzelf anders gaan zien. Vrouwen zullen andere vrouwen anders gaan zien. Kinderen zullen zich kunnen identificeren met evenwichtige mensen die uitgebalanceerde vrouwelijke en mannelijke kwaliteiten ervaren. Het vrouwelijke en het mannelijke zijn complementair aan elkaar, vormen een synergetisch geheel. Wat betreft mijn eigen vormgeving zie ik een duidelijke transformatie van dit ‘slachtoffer’ bewustzijn naar het bewustzijn van een ‘creator’, van Bunnies tot krachtige Gaiaanse oerwezens.